Kunst is in essentie een toepassing van menselijke
creativiteit. Kunst staat voor een scheppende activiteit, die
vaak, maar niet noodzakelijkerwijs, appelleert aan het menselijk
gevoel voor esthetiek. Kunst kan een aspect uitdrukken van het
wereldbeeld, godsbeeld, mensbeeld en/of zelfbeeld van de kunstenaar,
van zijn/haar gevoelens omtrent menselijke en/of sociale verhoudingen.
Ook kan het dienen om de toeschouwer of toehoorder mee te nemen
uit de dagelijkse realiteit, naar een door de kunstenaar gecreëerde
wereld. Zo horen ook musiceren, acteren, filmen, (stripboeken)
tekenen, weven, borduren en componeren (om slechts een paar voorbeelden
te noemen) onder bepaalde voorwaarden tot de kunsten. Er is geen
duidelijke scheidingslijn tussen kunst en sommige andere menselijke
bezigheden.
Een arboretum is een bomenverzameling in een (grote)
tuin of een park. Zo'n levende verzameling bomen (en struiken)
kan zijn aangelegd met een zuiver esthetisch doel, en/of met
het doel om kennis en materiaal te vergaren voor de bosbouw of
boomkwekerijen, en/of met het doel om een zuiver wetenschappelijke
collectie te vormen, en/of met een educatief doel.
Het woord arboretum stamt van het latijnse arbor =
boom.
Een arboretum (meervoud: arboreta) is een gespecialiseerde
botanische tuin (Hortus botanicus). In een botanische
tuin worden allerlei soorten planten gehouden; in een arboretum
alleen winterharde houtige gewassen. Soms vormt een arboretum
ook een onderdeel van een botanische tuin. En in de meeste botanische
tuinen staan natuurlijk ook bomen en struiken.
In een arboretum worden de bomen en struiken al dan niet systematisch
gegroepeerd, en wordt er veelal naar gestreefd een zo volledig
mogelijk aantal soorten en variëteiten te houden (rekening
houdend met de klimatologische omstandigheden).
Bij de aanleg van een arboretum wordt er veelal naar gestreefd
de afzonderlijke individuen goed tot hun recht te laten komen.
Naamgeving en etikettering spelen een belangrijke rol.
Een arboretum kan ook een herbarium hebben. Daarin worden
gedroogde delen van bomen en struiken bewaard.
Een crematorium is een gebouw waar in een oven het
lichaam van een overledene wordt verbrand.
Geschiedenis in Nederland
In 1913 is het eerste crematorium in Nederland gebouwd. Dit crematorium
bestaat nog steeds en is gevestigd op begraafplaats Westerveld
te Driehuis.
In 1955 is het cremeren gelegaliseerd. Hiervoor waren in principe
alle crematies in Nederland illegaal, wat overigens niet wil
zeggen dat er geen crematies plaatsvonden. In 2003 werden er
voor het eerst meer mensen gecremeerd dan begraven in Nederland.
[bewerk]
Werking van een crematorium
Tegenwoordig is een crematie bijna volledig geautomatiseerd.
De crematieovens zijn computergestuurd. Toch blijft de aanwezigheid
van een mens noodzakelijk.
Wanneer de crematieplechtigheid van de overledene is afgelopen
wordt de lijkkist naar de ovenruimte gebracht. Een medewerker
van het betreffende crematorium gaat dan een aantal verplichte
documenten controleren. De gegevens op deze documenten moeten
overeen komen met de gegevens van de overledene en het serienummer
van de kist. Wanneer alle gegevens overeen blijken te komen,
wordt het crematiedocument ondertekend en wordt er op de kist
een vuurvast steentje gezet. Dit steentje heeft een uniek nummer.
Het steentje wordt gebruikt om eventuele vergissingen te voorkomen.
Door het steentje is de latere as dus te identificeren.
Wanneer het steentje geplaatst is wordt de kist in de oven
gezet. Bij een temperatuur van tussen de 400 en 1100 graden Celsius
wordt de kist met daarin het lichaam verbrand. Dit hele proces
duurt, afhankelijk van het soort oven, zo'n vijf kwartier tot
vier uur.
Bij het plaatsen van de kist in de oven mag de familie nog
aanwezig zijn, echter wanneer de oven gesloten is en het verbrandingsproces
wordt gestart niet meer.
Na het verbrandingsproces wordt de oven afgekoeld. Wanneer
de oven koel is kan de as worden verwijderd. De inhoud van de
oven bestaat nu enkel nog uit as, het vuurvaste steentje en eventuele
metaalresten van bijvoorbeeld sieraden, gebitsprothesen en andere
prothesen.
De as en het steentje worden in een aslade verzameld en de
eventuele overige resten worden apart verzameld. Het gedeelte
metaal hiervan wordt bewaard en regelmatig opgehaald door een
gespecialiseerd verwerkingsbedrijf, die deze resten weer verwerkt
en de opbrengst hiervan aan een goed doel schenkt.
De van metaalresten ontdane as gaat vervolgens door een ascremulator.
Dat is een soort centrifuge, waarin de asresten als het ware
fijn gemalen worden door middel van twee of meer stalen ballen.
Via een zeef komt de as uit de cremulator in de asbus.